my scrapbook -- 54th page

18/1/2014

ΜΗ ΑΝΤΙΣΤΡΕΠΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Στην αρχή ούτε που του δίνεις σημασία, 
περνάει απαρατήρητο. 
Σαν μια μικρή, μαύρη κλωστή σε έναν κόκκινο ωκεανό.
Η τροφοδοσία του γίνεται στο σημείο που η ροή του αίματος
περνάει από την ψυχή.
Εκεί γίνεται η παραγωγή του άλλωστε.
Από τα τριχοειδή αγγεία διοχετεύεται
στην παρακείμενη φλέβα
και σύντομα φτάνει στην καρδιά.
Εκεί, κρύβεται στην δεξιά κοιλία
και αφήνει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του.
Η συσσώρευση της φαρμακερής ουσίας τελικά φτάνει
σε ένα κρίσιμο σημείο
και η καρδιά παύει να αντλεί τη ζωή.
Όμως το νόημα της είχε ήδη χαθεί
την στιγμή που γεννήθηκε
το μίσος...

from my scrapbook /fifty-three

18.11.2013

take1.1

ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ ΕΝΟΣ ΡΟΜΠΟΤ ΠΟΥ ΤΡΙΠΑΡΕΙ

Είναι μια σκέψη που με τρομάζει
και με θλίβει ταυτόχρονα.
Είναι αυτό που με κάνει 
να χύνω δάκρυα ασυγκράτητα
και ίσως ο λόγος που ζητούσα
να με καταλάβεις, ο λόγος που
ικέτευα να με σφίξεις στο σώμα σου.

Φοβάμαι τη μέρα που η αρρώστια
θα αρχίσει να μου κλέβει τα λογικά 

και τις μνήμες,

Φοβάμαι τη μέρα που το αίμα θα παγώσει
και τα παράθυρα αυτά του νου θα σφαλίσουν.
Και σαν το φως που γλιστρά από τις γρίλιες
το τελευταίο πράγμα που θα μείνει να φωτίζεται
θα είναι εκείνο το ασπρόμαυρο replay.

Και με την ύστατη ανάσα 
θα πω τη λέξη "______", το δικό μου "Rosebud"
όμως κανείς δε θα ξέρει τι σημαίνει.
Γιατί δε θα'σαι εκεί,
εσύ που με ένοιωθες μέσα σου,
δε θα μ'ακούσεις να το λέω.

Εσύ που δεν γνώρισες εκείνο τον ευθυτενή άντρα,
εσύ που δεν κοίταξες μέσα σε εκείνη την μαγική βιτρίνα,
εσύ που δεν ράγισες από τα λόγια εκείνου του παιδιού,
εσύ που μ'αγάπησες...

Και εκείνες οι πυρκαγιές
που ακόμα καίνε στα στήθη
θα μείνουν κρυμμένες και παγωμένες
να σε περιμένουν,

αρχαία κούτσουρα, άχρηστα,
κούφια,
άχρηστα.

in vino veritas #6

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που έχει αρχή και δύναται να μην έχει τέλος. Η αγάπη δεν γεννιέται για να πεθάνει. Είναι οι άνθρωποι που την σκοτώνουν. Είτε με την αδιαφορία τους, είτε με τον εγωισμό τους, είτε με την ανικανότητα τους να την θρέψουν. Τα αυτοκαταστροφικά τους ένστικτα κερδίζουν πάντα και το πρώτο θύμα εξ'ορισμού είναι η αγάπη. Το επόμενο είναι ο εαυτός τους.
Μη ρωτάς για μένα, εγώ είμαι απ' αλλού.
Νόμιζα ότι ήσουν και εσύ, όμως μετά πρόσεξα το αιματοβαμμένο μαχαίρι στο χέρι σου. Δεν πειράζει, θα την περιποιηθώ την Αγάπη αυτή, θα γίνω αιμοδότης της ώσπου να μην μείνει κόκκινη στάλα, μηδέ για κείνη, μηδέ για μένα...

(in vino veritas ή αλλιώς: χαιρετίσματα από την κόλαση του αλέξανδρου προδρόμου)

from my scrapbook /forty-five

28-31/5/13

take 2.0

ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Σε αυτή την υδρόγειο δεν χωράμε εμείς αγάπη μου.
Τα πασαπόρτια και τα θεμέλια σπιτιών δεν μπορούν να μας φυλακίσουν.
Στην αεικίνητη θάλασσα θα αφεθούμε,
στα μεθυσμένα κύματα που οδηγούν σε θάνατους μοιραίους,
και καθώς προσπερνάμε βράχια κοφτερά και ρουφήχτρες,
θα γελάμε πιό ηχηρά από νηστικούς γύπες.
Και δε θα μετανιώσουμε για τίποτα που θα ανήκει στο Παρελθόν,
ακόμα και όταν φτάσουμε στην Άκρη της Γης 
και τα νερά θα χάνονται στο Σύμπαν,
και αρχίσει η ατέλειωτη αιώρηση στο Τίποτα.
Βάστα το χέρι μου σφιχτά και μη το ξαναφήσεις.
Γίνε η Πατρίδα μου, κι εγώ θα σ'αφήσω να ζήσεις στην καρδιά μου.

in vino veritas #2

Να τα παρατήσεις όλα και να πας στη μικρή σου εξορία. χωρίς αγάπη και πολιτισμό. να κρατάς την ζωή στα χέρια σου και να παλεύεις κάθε μέρα. να έχεις την ευθύνη του οργώματος, της σποράς, του ποτίσματος. να αρμέγεις και να ταΐζεις. να μισήσεις τον ήλιο τον καυτό και να ξεχάσεις τον Ελύτη. 
και τα βράδια να ονειρεύεσαι Εκείνη, το φάντασμα που δεν μπορείς να αγγίξεις. η υπόσχεση που της έδωσες ζυγίζει πιο πολύ από την καρδιά σου. και καρτεράς να σωθούνε τα δάκρυα κάποια στιγμή...


Μέσα στην έρημο της μετριότητας πως αντέχεις μωρέ; Παράτα τα ή κόψε το κόκκινο νήμα!




(in vino veritas ή αλλιώς: χαιρετίσματα από την κόλαση του αλέξανδρου προδρόμου)

from my scrapbook /thirty-eight

7/6/12

Ζωγράφιζε παντού καρδούλες.

Του λέγανε πως έχει άσχημη καρδιά

και εκείνος προσπαθούσε με αυτό τον τρόπο

να την ομορφύνει.

Ύστερα, ο κόσμος έλεγε πως του σάλεψε

και δεν τον πολυπλησιάζανε.

Μα εκείνος συνέχισε να ζωγραφίζει απλά καρδούλες.

[...]

Κάποια μέρα η δική του σταμάτησε

κι έμειναν μόνο οι ζωγραφιές

με ένα όνομα από κάτω...

*αλέξανδρος προδρόμου*

my_scrapbook_37 (part 2)

1/2/11-22/5/12

FOUNTAIN OF BLOOD

...and then, you just pulled the trigger.
But it was ME that got my bulletproof vest off,
it was ME that loaded the gun,
it was ME that put it in your hand.

scrapbook series/episode 36

1-7/5/12

Μέχρι που τελικά κατάλαβες
πως αυτή η ατέλειωτη ευθεία
στην οποία ταξίδευες,
δεν ήταν τίποτε παραπάνω
από τον Γύρο του Θανάτου.


Η βενζίνη σου τελειώνει,
πάτα γκάζι και απόλαυσε τον αέρα στο πρόσωπο σου
όσο κρατάει ακόμα.
Στον πάτο με τα καρφιά θα σε βρούμε
χαμογελαστό και ματωμένο,
και στο λαιμό σου θα'χεις κρεμασμένο το μενταγιόν
με την φωτογραφία της...

#αλέξανδΡος προΔρόμου#

scrapbook 35

24-30/4/12

take 1,7

ΣΥΣΤΗΜΕΝΟ


Τώρα πια δεν είμαι όμορφος,
χάθηκε η δύναμη,
το δέρμα μου σκάφτηκε από ρυτίδες
και λίγο άρωμα κλέβω από την κολώνια
για να κρύψω την μυρωδιά της σήψης μου.


Τώρα πια δε με θες,
δεν έχω κάτι να σου δώσω.


Ξεφυλλίζω τα άδεια χρόνια,
μετράω τις μέρες της άκαρπης αναμονής,
γίνομαι μάρτυρας μιας ζωής που φτάνει στο τέλος της μαραμένη.
Ξαναθυμάμαι τα ταξίδια που δεν κάναμε,
τους χορούς που δεν χορέψαμε,
τα αγγίγματα που δε νοιώσαμε.
Όλα τα όνειρα όμορφα κρατημένα
σε ένα σημειωματάριο θλίψης.


Δεν ξανάκανα εκπτώσεις,
υποχωρήσεις, συμβιβασμούς.
Μηδέ βρήκα κάποια καλύτερη σου.


Δεν πειράζει...

*αλέξανδρος προδρόμου*

the blackest black

λίγο πριν αρχίσουν τα γλέντια έφυγες.

το κέρασμα σου οι ζουρνάδες χάσανε.

 

έφυγες στις 12, λες και αν έφευγες στις 13

Εκείνη δεν θα 'κλαιγε,

οι Φίλοι δεν θα 'ρχονταν,

 εμείς δεν θα αντέχαμε...

 

λιγότερα τα πιάτα,

λιγότερα τα ούζα στο τραπέζι μας.

και τα κόκκινα αυγά ποιός θα μας (τα) διαλέξει;

 

την λαλιά σου κρύβω μέσα μου,

και όλα τα άλλα, τα μεταξύ μας.

και θα θυμάμαι ένα χαμόγελο

σαν να'τανε δικό μου,

σαν να'ταν ευαγγέλιο...

21-22/4/06

Blood Stains

19-8-08

I'm standing still.

A Rock staring at eternity.

Watching life moving in circles,

demystifying the secrets ancient spirits hold.

I have blood stains in my soul.

From my own blood!

For a thousand years I've been dancing and crying.

But this new pain is unbearable.

I'm standing in front of the Sea.

A Child asking you to hold its hand.

Watching fireworks disappearing  in the darkness.

I took a rope and my shiny knife and left home.

Kissing an angel is a sin and the time to pay for it is now.

Now and forever on.

Some mistakes are not for everyone...

This time I'll make it right.

Explosives in my heart, a trigger in my hand.

Don't ask why.

A firework disappearing in the darkness...

palo alto

in the city of the future, the machines will never rise. their leader will be terminated, the revolution will be suppressed.
molten chips and some spilled oil scattered around will be a reminder of a time that change didn't occur.
DON'T KILL ME DON'T KILL ME DON'T KILL ME...


(η φράση "in the city of the future" είναι δανεισμένη από τραγούδι των radiohead)

image by Waldemar von Kozak

my death

will anyone remember the rainbows i had in me? will my youth have any impact on those who tasted it? will you hold me so i don't fall rudely on the pavement? did i make the difference for you? did i?