scrapbook 28

20/12/11

take 1.5

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΝ

Ζούσε χρόνια εκεί,

παρέα με τον Παλαμά και τον Βάρναλη.

Σαν πέθαναν οι ποιητάδες στα σκοτεινά και σκουριασμένα σπίτια τους,

απέμεινε μοναχός του.

Βουβός και σκυθρωπός έστεκε

πάνω από μουχλιασμένα βιβλία

περιμένοντας μια λύτρωση.

Κι ύστερα την είδε.

Μέσα από το σκονισμένο του παράθυρο

 την είδε.

Την είδε και τα χρόνια του

για μια στιγμή χάσανε το μέτρημα.

Την είδε και λέξεις ξεχασμένες

αναδύθηκαν για χάρη της.

Την είδε και η βαριά καρδιά του

πετάρισε σαν ένα μικρό κολίμπρι.

Την έψαξε στα πιο γνωστά μέρη.

Από το Μοναστηράκι ως το Γκάζι,

αναζήτησε την μυρωδιά της.

Από την Πλάκα ως τα Εξάρχεια

ακολούθησε την αύρα της.

Από την Καρίτση ως την Μαβίλη

κυνήγησε την σκιά της.

Ρώτησε κυρίες με γούνες 

και τζάνκια χαρμανιασμένα αν την είδαν.

Γκραφιτάδες γράψανε [περίτεχνα] το όνομα της

στις στάσεις του Μετρό για χάρη του.

Και μια μέρα,

ένας σκεητάς με ακουστικά στα αυτιά,

του έφερε είδηση χαρμόσυνη:

"η Αλίκη είναι στο λάϊβ..."

Πήγε και την βρήκε.

[...]

Σαν άκουσε το "Όχι" έκλαψε σα παιδί και δεν τον ξανάδα.

~αλέξανδρος προδρόμου~

scRaPboOk///26///

2/7/06 13.25

σε ένα χαμένο κομμάτι χαρτί...

Βρήκα τον χρυσό σου μίτο
 ξεχασμένο σε κάτι κουτιά,
 στο έπιπλο της TV.
Τι τρελλά καλοκαίρια μου θύμισε...

scrap.book_22_.txt (part 1)

20/12/11

4.13 - 4.21

FAILED REMINISCENCE

I was talking to myself,

not you.

I was trying to remember some good moments of the past. I couldn't find any.




I was singing to myself,

not you.

Don't give me that look,
I ain't crazy yet.

a lullaby for our burdened souls / no surprises

ξημέρωμα 8/11/11
[take 2]

A heart that's full up like a landfill.

A job that slowly kills you.

Bruises that won't heal.

Περπατούσα για χρόνια μέσα

 σε αυτό το βρωμερό τοπίο.

You look so tired and unhappy.

Bring down the government.

They don't, they don't speak for us.

Αηδίασα με τα πράγματα που η ανάγκη

 με έσπρωξε να κάνω.

Και όμως, 
όταν σε βρήκα, 
όταν τόλμησα να σε αγγίξω,

τις αμαρτίες μου δεν τις έκρινες.

I'll take a quiet life.

A handshake of carbon monoxide and

Την πιό καθαρή ματιά μου έβγαλες στην επιφάνεια,

 τον βούρκο της ψυχής μου καθάρισες.

No alarms and no surprises.

No alarms and no surprises.

No alarms and no surprises.

Silent.

Silent.

Χωρίς να έχω συναίσθηση των πράξεων μου,
αφήνοντας το σώμα μου στον έλεγχο της καρδιάς,

σε ψηλάφισα.

This is my final fit, my final bellyache with

Εντόπισα τα χείλη σου καθώς κοιμόσουν πάνω μου.


Έμεινα ακίνητος και σιωπηλός για ώρες,

 άγρυπνος φρουρός της ηρεμίας σου.

No alarms and no surprises.

No alarms and no surprises.

No alarms and no surprises please.

Σαν ξύπνησες, είπα "Σ'ευχαριστώ" και καταδύθηκα

 στο στόμα σου.

Μέσα στο κορμί σου έγειρα και επιτέλους ξεκουράστηκα.

Such a pretty house and 
such a pretty garden.

Η Αναζήτηση έλαβε τέλος.

 Εσύ ήσουν η κρυφή μου Μούσα!

No alarms and no surprises (let me out of here).

No alarms and no surprises (let me out of here).

No alarms and no surprises please (let me out of here).

(στίχοι του τραγουδιού "No Surprises" από το συγκρότημα Radiohead)

Η τριλογία του Γυθείου (μέρος τρίτο)

26/8/11 νωρίς το πρωί,

 Γύθειο [Take 1]
ολοκλήρωση 17-18/9/11
[Take 1.5]

IIΙ

~Η ΓΟΡΓΟΝΑ~

Απέναντι από το φάρο
είναι το εικόνισμα της Γοργόνας.
Κοπάδια από ψάρια το φυλάνε,
μέσα σε πράσινα νερά και καΐκια λευκά.


Σαν πήγα και προσκύνησα,
έκατσα λιγάκι να ξαποστάσω στα στήθη της.
Και εκείνη ναζιάρικα 
άρχισε να μουρμουράει έναν οικείο σκοπό.
Με τον ήλιο σκούπισα τα μαλλιά της
κι ύστερα της έδωσα ένα φιλί
για αντίο.


Και τότε, το πιό μεγάλο θάμα γίνηκε:
πέρασε ένας λούτσος
που μήνυμα δικό σου έφερνε!
Έβγαλε το κεφάλι του από το νερό,
μιμήθηκε την φωνή σου
και μου είπε όσα τον είχες ορμηνέψει.
Ύστερα βούτηξε στην γαλήνη και χάθηκε.
Γεια!

Η τριλογία του Γυθείου (μέρος δεύτερο)

26/8/11 νωρίς το πρωί,

 Γύθειο [Take 1]

IΙ

~Ο ΛΟΥΤΣΟΣ~

Ούτε απότομοι παφλασμοί,

ούτε λύσσας αφροί.

Τεμπέλικα χουζούρευες αντίκρυ στον μικρό ήλιο.

Που και που ζωγράφιζες,

σα να ήσουν ο Μονέ.

Και μόλις τέλειωνες το θέμα σου,

έσκιζες ευθύς τον καμβά σου.

Όσα οι άλλοι βαφτίζουν αριστουργήματα

και συσσωρεύουν σε τοίχους και κουτιά,

εσύ στην στιγμή τα κάνεις δώρο.

Γιατί έτσι σου κάνει κέφι!

Σ' αγαπώ...

Η τριλογία του Γυθείου (μέρος πρώτο)

26/8/11 νωρίς το πρωί,

 Γύθειο [Take 1]

Ι

Στην αντανάκλαση της μπαλκονόπορτας.
Εκεί σε είδα φευγαλέα 
και βγήκα στην βεράντα να σε εντοπίσω.
Με χαιρέτησες και σου χαμογέλασα.


Σε ξανάδα να στέκεσαι
με σκέψεις βαριές στην προκυμαία.
Δεν θέλησα να διακόψω τον ειρμό σου.
Με φιλοδώρησες ένα στίχο του Ρίτσου (*).


Είπα καλημέρα και έφυγα.
Το ξέρω πως ήθελες λίγη παρέα ακόμα.
Έπρεπε να κάτσω...






(*) "Δεν έχει τέλος τούτο το ταξίδι που ζητάει το τέλος"

the blackest black

λίγο πριν αρχίσουν τα γλέντια έφυγες.

το κέρασμα σου οι ζουρνάδες χάσανε.

 

έφυγες στις 12, λες και αν έφευγες στις 13

Εκείνη δεν θα 'κλαιγε,

οι Φίλοι δεν θα 'ρχονταν,

 εμείς δεν θα αντέχαμε...

 

λιγότερα τα πιάτα,

λιγότερα τα ούζα στο τραπέζι μας.

και τα κόκκινα αυγά ποιός θα μας (τα) διαλέξει;

 

την λαλιά σου κρύβω μέσα μου,

και όλα τα άλλα, τα μεταξύ μας.

και θα θυμάμαι ένα χαμόγελο

σαν να'τανε δικό μου,

σαν να'ταν ευαγγέλιο...

21-22/4/06

a (supposedly) lost piece of paper with some words on it

1 νοεμβρίου, 2003  

(take 1)

 very rough/not worked out at all

ΔΙΑ-ΦΡΑΓΜΑ 

--==--==--==--==--==--==--==--==--==--

ήταν η ομίχλη που, θυμάμαι,

με προετοίμαζε για την αγκαλιά σου μωρό μου.

[talk to me like lovers do...]

τα σχήματα κ τα χρώματα μπερδεύονταν,

έχαναν την γεύση τους.

γέννησαν κάτι που πολλοί είχαν ξεχάσει...

κ ήταν η δική μου περιπλάνηση

που θα τα θύμιζε όλα αυτά, τα ανεξήγητα, πάλι.

κ μαζί θα έπλαθε αναμνήσεις που θα μου ερχόταν στο μυαλό

στον πρώτο τον χωρισμό μου.

μια νύχτα, την πρώτη κρύα νύχτα που είδα επιτέλους

πόσο την χρειάζομαι,

που κατάλαβα ότι μόνο αυτή υπάρχει,

που βρήκα το γιατί μου άρεσε να βλέπω θρίλλερ μαζί της...

[this can't be the end, i'm still loving you]

δεν χρειάστηκε να είναι βροχερή εκείνη η νύχτα.

η μνήμη της ομίχλης ήταν αρκετή.

όλοι οι κώδικες σπάνε κάποτε...